Ingó

Vegna stress og anna í Berlín og internetleysis í Krakow hefur lítið farið fyrir ferðasögunni í heila viku. Núna er ég kominn til Kastrup eftir ágæta svaðilför frá Póllandi og tími til kominn að fá sér Øl og skrifa eina færslu i flýti áður en ég hoppa upp í Iceland Express vél heim.

Já, Berlín var stressuð. Ég rétt náði að kasta kveðju á þá helstu, fór einu sinni á Morgenrot að drekka ódýran bjór og kíkti upp í skóla að tékka á ástandinu þar. Það var ansi margt af fólkinu í SAE sem vissi ekkert hvað á daga mína hefði drifið siðan ég talaði við þau síðast og ég þurfti að segja sömu söguna oft og mörgum sinnum, og ég held að Flo hafi verið orðinn ansi leiður á henni undir lokin. Þessi neikvæði maður var extra grömpí þessa vikuna, enda ekki búinn að fá almennilegan nætursvefn í langan tíma og ekki var vera mín að bæta það. Hann var reyndar mjög glaður að sjá mig.

Stressið byrjaði um leið og ég fór á Bernhard-Lichtenberg-Strasse og sá hvað ég þyrfti að gera mikið til að koma reglu á þetta drasl mitt sem ég ætlaði að taka með og ákveða hvað ég ætlaði að selja Ryan (ameríski homminn sem leigir gamla herbergið mitt). Það reyndist létt og löðurmannlegt að komast að góðu samkomulagi við hann og sættumst við á að ég fengi 200€ fyrir skápinn, rúmið og hjólið ásamt einhverju smálegu sem hann fékk að hirða líka. Það stóð svo til að leigja bíl og keyra sjálfur með draslið til Hamborgar, svona til að spara einhverja aura. Það kom þó fljótlega í ljós að það myndi aldrei nást. Flo hafði heldur engan tíma og ég ákvað frekar að sjá af þessum aurum, sem svosem engir voru, og eyða í staðinn meiri tíma í Berlín. Ég reddaði semsagt einhverri flutningsþjónustu til að taka við draslinu, geyma það og koma því til Hamborgar. Ég held ég hafi sloppið ágætlega, en ég borgaði 75€ fyrir það allt. Eimskip sér svo um að koma því heim. Kemur í ljós hvort það takist án vandræða.

Eftir að hafa hitt nánast engann, verið í stöðugu bullandi stressi og bara komist á eitt pínu kenderí lá leiðin til Krakow. Ég tók pólska næturlest sem var alveg ágætt ævintýri útaf fyrir sig. Reyniði að sjá fyrir ykkur venjulegan lestarklefa (6 sæti) og reyniði svo í huganum að koma sex kojurúmum fyrir í honum. Semsagt örmjór gangur í miðjunni og kojur á 3 hæðum sitt hvoru megin. Ímyndið ykkur síðan fangelsis-style grjótdýnur og þá eruð þið að nálgast þetta. Sem betur fer vorum við bara þrjú i klefanum, þannig að þetta var með skárra móti. Enginn fullur, feitur pólverji ælandi yfir mig í svefni. Sagan er nógu góð án hans. Mér tókst að sofa einhverja 5-6 tíma, sem er stórkostlegt miðað við mína margyfirlýstu vanhæfni til að sofa í almenningssamgöngutækjum. Nina tók svo á móti mér á lestarstöðinni.

Dagarnir 3 fóru í verðskuldaða afslöppun og rölt um þessa fallegu borg. Sá t.d. Wawel kastala sem er ein mesta kraðak af byggingastílum sem ég hef augum litið. Greinilega verið bætt við hann síðan á miðöldum og menn bara notast við hvað það sem þótti lenska þá og þegar. Myndir koma e.t.v. síðar.

Ferðin hingað var svo viðburðarrík í meira lagi. Fórum saman með lest til Varsjá skömmu eftir hádegi, sem tekur tæpa 3 tíma frá Krakow. Aftur fékk ég að kynnast undrum pólskra almenningssamgangna, en loftræstingin í klefanum var biluð og klefinn fullur í þetta skipti. Það kyngdi svo niður snjó í þegar við komum til Varsjá. Við höfðum rétt nógan tíma fyrir einn kaffibolla með vinkonu Ninu og svo var haldið á flugvöllinn.

Aðal terminalið á Frederik Chopin flugvelli er stórt, fallegt og vel búið, en af því að ég er nískur standa slík þægindi ekki til boða. Nei, ég þurfti að arka út í snjóinn aftur og þvert yfir bílastæðin í glænýtt, en mest basic alþjóðlega terminal í heimi ‼1. Pínkulítið hús, 3 check-in desk og ekkert færiband fyrir farangurinn, bara ein lítil vigt. Ég þurfti semsagt að taka töskuna aftur, fara með hana í röð og setja hana sjálfur í gegnum öryggistékk, taka hana síðan hinum megin og setja hana á færiband yfir í farangursmóttökuna. Kaosið var óborganlegt. Handan öryggissvæðisins var svo biðsalur sem minnti helst á rútubílastöð í einhverju krummaskuði á Íslandi. Mér tókst eftir nokkra bið að finna mér sæti, eftir að hafa leitað að einhverju að borða í "fríhöfninni" þarna, en úrvalið var kók, vodka og prins póló.

Fljótlega var tilkynnt um smávægilega seinkun vegna veðurs. Það leið samt ekki á löngu þar til tilkynnt var að vélin væri lent og fólk beðið að ganga um borð, þ.e.a.s út í rútuna sem beið f. utan. Þegar rútan var svo orðin stappfull, lagði hún í hann…eða nei, hún keyrði 5 metra (ég er ekki að djóka, bara eina rútulengd) og stoppaði. Þar beið hún í hálftíma‼1 Allir innanborðs voru orðnir vel pirraðir og heilsulausir af súrefnisleysi þegar rútan fór loksins af stað við fagnaðaróp og klöpp…og bakkaði aftur að terminalinu. Allir út. Inn í terminal aftur. Meiri bið. Fólk farið að öskra á starfsfólkið. Mig langaði líka. Inni fann ég innstungu til að gefa dauðum gemsanum mínum smá djús og senda Dodda SMS,en hann beið í Kristiandstad eftir að hýsa mig. Allar lestar þangað auðvitað hættar að ganga og ekki hægt að ætlast til að Loktorinn færi að sækja mig.

Eftir hálftíma viðbótar bið var farið aftur út í rútu en í þetta skiptið alveg upp að vél. Afísing og annir vegna veðurs ullu enn meiri töfum en á endanum vorum við komin í loftið um kl 22, tveim timum of seint. Flugið var merkilega stutt, en helstu hápunktar þess voru gullmolarnir sem vart-enskumælandi flugfreyjurnar létu frá sér, sérstaklega:

"…we would now like to inform you that the engines are working…".

Til að gera söguna, sem er nú þegar orðin heillöng, aðeins styttri fór ég með rútu og lest frá Malmö beint til Köben og á hið margfræga Hotel Absalon á Istegade, alveg við hliðina á Hovedbanegardet í Köben. Istegade hefur helst getið sér orð fyrir vændi og vafasaman lýð ýmisskonar og stóð það svosem heima, þó að hótelið sé ágætt. Ég vissi það líka enda hef ég gist þar áður, eftir einhverja Roskildereisuna forðum daga. Ég fór líka í smá næturskoðunarferð um Istegade og keypti mér djúpsteiktan "kjúklingaborgara" í brenndu brauði, með frönskum og majonesi. Þrjár hórur og einn þeldókkur karlmaður í annarlegu ástandi kölluðu á eftir mér á leiðinni.

Hér er ég svo kominn. Eg er reyndar núna kominn í vélina, með annan Øl, í þetta skiptið íslenskan Tuborg á íslensku verði. Hlakka til að koma heim!

p.s. ekki fá ykkur túnfisksamloku hjá Iceland Express, þær eru vondar, já eða kaffi…shit ‼1 :-O

Update: bætti aðeins við greinarskilum þannig að einhver nenni að lesa þessa langloku!

Fluginu seinkar til 19:30 þannig að ég hef smá tíma aflögu.

Þegar ég var síðast á þessum flugvelli, fyrir 3 dögum síðan, stóð ég fyrir framan miðasöluna fyrir flugvallarlestina og var litiið á texta á gólfinu. "Hey" hugsaði ég, "islenska!"

Afhvarf mikið
er til ills vinar,
þótt á brautu búi.
En til góðs vinar
liggja gagnvegir,
þótt hann sé firr farinn.

(forn) Íslenska heitir Gammel Norsk á norsku og er tyrfið fornmál sem allir eiga að læra í skóla en enginn skilur. Þarna á gólfinu mætti mér semsagt tilvísun í sameiginlega fortíð okkar norsaranna, sem við vorum víst nógu klár að varðveita skrifaða. Þar af leiðir dáldið stílbrot að taka skrefin þrjú að miðasölunni og ávarpa konuna á ensku…

Loksins komnn í netsamband aftur. Kom til Noregs á föstudagskvöldið og gerði fátt annað en að borða þurrasta og versta Mcdonaldsborgar ever og sofa…og sofa. Ég svaf líka veeel eftir þennan langa dag.

Bruðkaupið byrjaði svo upp úr hádegi daginn eftir. Athöfnin var í Holmenkollenkapellu, sem er "gömul" stafkirkja utarlega í Oslo, í hverfi sem utan í fjallshlíð og er víst aðal uppahverfi bæjarins. Kapellan var víst ein af mörgum stafkirkjum sem var brennd af einhverju djöfadýrkendum fyrir ekki svo löngu og endurbyggð. Athöfnin var vel heppnuð, en hápunktar hennar voru þegar presturinn, tæplega fertug grönn kona, kom upp að altarinu og var í pæjulegum skóm og pilsi og í svörtum bol með "PREST" með hvítum stórum stöfum á bakinu :). Hún fór reyndar síðan í skrúða, en mér hefði satt að segja fundist meira til þess koma ef hún hefði bara sleppt því. Svo þegar hún var búin með ræðuna, ruglaðist hún á dagskránni og var næstum farinn frá altarinu án þess að gera það mikilvægasta, gifta þau. Hún reddaði því mjög vel og ég held að allir hafi fyrirgefið henni gleymskuna.

Veislan var svo í stórum skála í nágrenni við kirkjuna. Maturinn byrjaði snemma. kl 4. Það var setið, borðað og hlustað á mislangar, misgóðar ræður til hálf níu c.a. Ég var mest hissa á því hvað ég skildi. Ég náði meginþræðinum í nánast öllum ræðunum og gat hlegið að flestum bröndurunum Svo hafði ég góða mælistiku á það þegar ræðurnar urðu tilfinningaþrungnar, því að stelpan við hliðina á mér og stelpan á móti henni (sem var reyndar þessi hérna ) tóku strax upp servéttur og fóru að snökta og þerra tárin, on cue, alveg samtaka. Mér leið talsvert betur en manninum á móti mér, breskum manager Ámunda sem skildi auðvitað ekki baun, þó að hann hafi reyndar fengið það allra helsta þýtt on-the-fly af sessunauti sínum.

Tónlistaratriði einkenndu svo restina af kvöldinu, enda eru Ámundi frændi og vinur hans Espen svona eins konar Stock, Aitken og Waterman Noregs í dag. Þeir pródúsera og skrifa tónlist fyrir marga helstu poppara landsins, t.d. fyrir áðurnefnda Lene Marlin, einhverja Maria Arredondo sem maður kann sennilega engin deili á ef maður er ekki norskur, en er víst að gera góða hluti þar og svo auðvitað Espen sjálfan, sem er víst að gefa út nýtt stöff eftir langa pásu. Allt greinilega mjög hæfileikaríkt fólk, þó að tónlistin sé kannski ekki alveg minn tebolli

Eftir allt of marga stórhættulega kokteila á barnum, fór ég svo í leigubíl heim og var samferða einum up-and-coming normanni sem var víst að mixa plötuna sína á íslandi f. stuttu, með Adda 800. Addi kallaði hann víst "Þór Meiri" þannig að ég geri ráð fyrir að hann heiti Thor eitthvað Mitt margfræga, gótótta nafnaminni dugði ekki til að muna neitt meira, en hann tók símann minn og ætlar að vera í bandi ef hann kemur einhverntíman aftur til Íslands. Þá verður hann væntanlega teymdur á Sirkus, ef ég þekki mig rétt.

Ég hafði það svo bara gott í gær, fór heim til Ámunda og Sunnivu (hana er víst hægt að Gúgla líka) og borðaði hádegismat með fjölskyldum þeirra beggja og svo var kvöldmatur og GinTonix hjá Ásthildi frænku um kvöldið.

Deginum í dag er ég svo búinn að eyða mestum hérna á Gardemoen flugvelli. Ég og uppáhalds leikfangið mitt og þráðlausa netið (sem er reyndar c.a. 2x dýrara hér en á Kastrup!) Ég fríkaði reyndar út og keypti mér annað leikfang, sem á örugglega eftir að veita hinu harða samkeppni. Keypti mér þessa hérna: Sony DSC-P150 Líst vel á græjuna! Líka alveg tími til kominn til að ég eignist eina svona, þægilega handhæga en öfluga græju.

Næsta færsla verður væntanlega frá Berlín, þangað sem ég flýg eftir c.a. klukkutima. Núna ætla ég að drífa mig að versla mér það sem gleymdist heima: svitalyktareyði, mjólkurþistil… svona það helsta

Ég vaknaði klukkan 4:30 í morgun eftir c.a. 3ja tíma svefn til að mæta í Iceland Express flug til Köben klukkan 7:30. Þegar ég og mamma sátum við eldhúsborðið að borða morgunmat og drekka kaffi klukkan 5 heyrðum við i útvarpinu ( sem mamma kveikti á af einhverri rælni) að fluginu myndi seinka til hálf tólf… Týpískt fyrir Iceland Express! Ég er þá búinn að lenda held ég 3svar í þessu með þá. Frábært, jæja aftur að sofa. Ég þurfti samt að vakna klukkan hálf sjö aftur af því að síðasta rútan fór klukkan 7. Ég svaf svotil ekki neitt. Þegar ég kom loksins til Keflavíkur, c.a. kl 8, beið mín semsagt þriggja og hálfs tíma bið áður en velin færi í loftið. TIl að eyða tímanum keypti ég mér Eternal Sunshine of The Spotless Mind á DVD og settist með veitingarnar sem ég fékk útaf seinkuninni og glápti á hana á lappanum mínum. Snilldarmynd! Organdi Snilld! Ég vona að Jim Carrey leiki aldrei þessa týpísku yfirkeyrðu gamanrullu aftur! Ég meina til hvers, hann er greinilega "destined for greater things", vaxinn upp úr þessari vitleysu.

AnyWho! Ég flaug svo loksins af stað og var svo að lenda hérna á Kastrup. Sit hérna á Café Karen Blixen í Terminal 2 með minn ástkæra laptop á borðinu og Latte og Croissant í maganum. Maður kemst á þráðlaust net fyrirhafnarlítð f. 600 íslenskar per klukkutíma, sem er alveg fair prís ef maður þarf að húka hérna eitthvað lengi. Ekkert dýrara en venjulegt netkaffi og miklu betra að geta notað sína eigin vél. Þetta sárvantar manni í Keflavík. Eigum við ekki að vera svo framarlega á tæknisviðinu? Nennir ekki einhver bara að taka þetta að sér, ha strákar?

Förinni er núna heitið til Osló þar sem ég fer í brúðkaupið hans Ámunda frænda á morgun. Reyndar á ég svo flug til Berlínar a hádegi á sunnudeginum, en ég er að spá í að reyna að breyta því, ef ég ætla ekki að koma grúttimbraður og ósofinn til Berlínar, eða ná fluginu yfirleitt

Leyfi ykkur svo að fylgjast með hvernig rætist úr þéttskrifaðri dagskrá þessari löngu og vonandi viðburðarríku reisu.

Fréttir eins og þessi hérna gera mig alltaf massíft reiðann. Greinilega engin takmörk f. ósvífninni og hrokanum. Sumir halda að þeir komist upp með hvað sem er, og gera það því miður oftast!

Ég var í partíi fyrir stuttu þar sem ég var að tala við ansi tölvufróðan dreng og var m.a. rætt um tölvuöryggi. Þessi tiltekni ungi maður er ansi fróður og sjóaður i þeim málum og þegar talið barst að vírusvörnum sagðist ég notaði þá algengustu. Hann var fljótur að segja að hún væri rusl og benti mér á aðra sem væri ókeypis (ég fékk reyndar hálfs árs leyfi fyrir þeirri algengu með laptopinum, en einhverja massíft pirrandi útgafu, þannig að ég henti henni) og sú ætti líka að vera þrælgóð. Ég var fljótur til og sótti mér hana í dag, enda fæ ég c.a. 10 vírusa í pósti á hverjum degi og mikið í mun að hafa þessa hluti í lagi.

Í kvöld sé ég svo meldingar frá þessu forriti um að, jú það eru komnir viruspóstar, en af því að þeir eru faldir inni í póstskránni (allt inboxið er í einni skrá) þá getur forritið ekki annað en veitt aðgang að skjalinu til að trufla ekki póstforritið, það gerir þ.e.a.s. ekki neitt‼ Mér fannst þetta mjög skrítið, enda er póstsían langmikilvægasti fídusinn í vírusvörninni. Nýja, fína, ókeypis vírusvörnin mín var semsagt að segja mér að hún væri gagnslaus. Ok, ég gefst ekki upp og slekk á póstforritinu og læt vírusvörnina skanna drifið og viti menn, hún finnur sama vírusinn á sínum stað og eyðir honum með það sama. Ég opna þá póstforritið mitt og viti menn, enginn póstur.

Æðislega, nýja, ókeypis vírusforritið mitt eyddi ekki bara vírusnum heldur öllu inboxinu líka‼

Skjálfandi og sveittur æddi ég inn á Google og fann eitthvað file recovery tól sem ég keypit með kreditkortinu mínu hið snarasta (helvítis demoið gat bara endurheimt skjöl undir 32kb!)

…og fann inboxið mitt aftur.

Reyndar er junkmail folderinn horfinn úr Thunderbird en það má bíða til morguns

Núna get ég allavegana sofnað…

Calvin og Hobbes næstu daga. Þeir eru að keyra 10 ára gamlar strippur og ég sé ekki betur en að snjókarlaserían sé að fara að byrja, sem enginn má láta fram hjá sér fara.

Update: andsk.! 3 daga liðnir og ekkert bólar á snjókörlum… Svindl.

Meira Update: Loksins!

Æi Whatnever: ég er lúði og ætti held ég bara að eyða þessari færslu